Wraz z pojawieniem się cyfrowego zapisu obrazu telewizyjnego oraz ścieżki dźwiękowej wkroczyliśmy w nową epokę, jeśli chodzi o ostrość obrazu oraz jakość dźwięku odtwarzanego w domowym zaciszu.

Wiatach 70 i 80. powstało wiele różnych formatów zapisu obrazu telewizyjnego na taśmie magnetycznej. Wciąż najpopularniejszym z nich jest system VHS, który wywodzi się wprost od kaset z taśmą magnetyczną używanych w początkowej fazie rozwoju telewizji. Jednak nowe, cechujące się znacznie lepszymi parametrami techniki zapisu obrazu wkrótce zrewolucjonizują jakość obrazu TV oraz cały przemysł filmów wideo.

Obraz na ekranie telewizora powstaje dzięki odbieranym przez układ odbiorczy - tuner szybkozmiennym sygnałom napięciowym. Wartość odbieranego sygnału wpływa na natężenie wiązek elektronowych generowanych przez trzy działa, odpowiedzialne z odtworzenie każdego z podstawowych kolorów. Wiązki skanują cały ekran kineskopu, który jest od wewnątrz pokryty precyzyjnie umieszczonymi punktami luminoforów, emitujących światło w jednej z trzech podstawowych barw, gdy uderzają w nie elektrony. Im wyższe natężenie wiązki elektronowej, tym większa jasność światła wysyłanego przez pojedynczy „piksel".

Współcześnie używane systemy telewizyjne generują 50 razy w ciągu sekundy obraz składający się z 625 linii (w USA 525 linii). Wytwarzaną w ten sposób serię obrazów oko ludzkie postrzega jako ruch ciągły.